historiek

2018

  • John Hiatt & The Goners ft. Sonny Landreth

  • John Hiatt & The Goners ft. Sonny Landreth official website

    zondag 15 juli 22u00 - 23u30 USA

    Om het weekend in heel grote stijl af te sluiten, hebben we alweer een weerzien. Een dubbel weerzien eigenlijk, want John Hiatt was hier in 2007 en zijn gitarist, Sonny Landreth, stond onder eigen naam op onze affiches van 2004 en 2014.
    Wie zij zijn en waar ze voor staan, behoort dus tot de gekende leerstof: John is aan zijn tweeëntwintigste plaat toe en heeft in de loop der jaren een status bijeengespeeld en -geschreven, die hem in erg hoge regionen situeert. Elk van ons kent zijn “Have a Little Faith in Me” en “Perfectly Good Guitar” en de oudjes herinneren zich vast het hitje “Radio Girl” uit 1979.
    Sonny Landreth staat al jaren in de top 10 van de hedendaagse gitaristen en John en zijn Goners spelen ook al sinds mensenheugenis samen. De keren dat Sonny hier stond, hadden wij wat te vieren: onze twintigste en dertigste edities om precies te zijn.
    Deze keer zijn het John en zijn band die de dertigste verjaardag vieren van wat in 1988 begon met de wereldtournee, die volgde uit Johns meesterwerk “Bring The Family” en zou uitmonden in de cd “Slow Turning”. Sonny nam de gitaar over van Ry Cooder, Dave Ranson kwam in de plaats van Nick Lowe op bas en Ken Blevins zat aan de drums waar voordien Jim Keltner had gezeten. Resultaat was een ferme, gemene lap rock ’n’ roll met bluesinvloeden van erg hoorbaar kaliber.
    Dat je de dertigste verjaardag van zo’n plaat wil vieren, is niet meer dan begrijpelijk en dus kunnen we ons verwachten aan “Georgia Ray”, “Drive South”, “Trudy and Dave”, “Tennessee Plates” en nog een stuk of wat andere songs uit die geweldige plaat.
    Een uitgelezen kans dus om de grappige man, die John is en de ernstige kerel, die Sonny heet, nog eens samen op ons podium te zien staan en al zingend of fluitend van “not fade away, not fade away….” de nacht in te gaan…

    last visit

    line-up

    • John Hiatt [vocals, guitar] Ι
    • Kenneth Blevins [drums] Ι
    • Sonny Landreth [guitar] Ι
    • Dave Ranson [bass] Ι
  • Mitch Woods & His Rocket 88’s

  • Mitch Woods & His Rocket 88’s official website

    zondag 15 juli 20u00 - 21u30 USA

    Toen we de eerste keer Mitch Woods hier te gast hadden, schreven we 1987 en had deze geweldige pianist welgeteld één LP uit, die dan nog niet eens reguliere verdeling kende in Europa. De man, die toen de platenstand uitbaatte, had zijn huiswerk wel goed gemaakt en had een paar honderd exemplaren van die “Steady Date” laten overkomen vanuit de States en die vlogen stuk voor stuk de deur uit, binnen het uur na dat concert dat bij velen tot hun top 5 aller tijden van Peer gerekend wordt.
    31 jaar later staat hij hier terug, met onder de arm zijn twaalfde cd, die heel toepasselijk “Friends along the Way” getiteld is en waarop zowel Van Morrison als Ruthie Foster en Kenny Neal kwamen meespelen en -zingen. Dit concert kun je dus een beetje zien als de (heel) korte samenvatting van het programma van het hele weekend.
    In zijn band vind je mensen terug, die hun sporen verdienden bij Dr. John, Allen Toussaint en Fats Domino en dus zonder twijfel tot de topmuzikanten van New Orleans behoren.
    De erfenis waar Mitch en zijn mannen de beheerders van zijn, is er eentje met wortels in de jaren veertig en vijftig van vorige eeuw Louis Jordan, Wynonie Harris, Amos Milburn, Roy Milton, Joe & Jimmy Liggins maakten de pompende, hotsende en botsende jump & jive tot wat ze vandaag is. Mitch en de zijnen voegden er elementen uit de rhythm and blues en de rock aan toe en wat je dan krijgt, daar konden we hier 31 jaar geleden al eens van proeven. Sindsdien is Mitch onafgebroken blijven spelen en toeren en deed hij zowat elk festival en bluescruise aan, die naam waardig en eigenlijk is het dus niet meer dan normaal, dat hij er na al die jaren nog eens terug bij is.
    Feestje op komst! U bent gewaarschuwd!

    last visit

    line-up

    • Mitch Woods [vocals, piano] Ι
    • Pete Hopkinson [guitar] Ι
    • John Yarling [drums] Ι
    • Tom Fitzpatrick [saxophone] Ι
    • Cornell Williams [bass] Ι
  • Ruthie Foster

  • Ruthie Foster official website

    zondag 15 juli 18u00 - 19u30 USA

    Heel eerlijk: dit is de act, waar we bij deze editie zelf het meest naar uitkijken! Ruthie kwam ter wereld in het onooglijke Gause, in Texas. In haar familie werd gospel gezongen en zijzelf werd al snel soliste in het lokale koor. Haar middelbare studies brachten haar naar het veel minder onooglijke Waco, waar ze in een bluesband ging zingen en in de soms nogal beruchte lokale pubs het vak leerde en vooral overeind leerde blijven als jonge zwarte vrouw in een nogal wilde omgeving.
    Ze ging bij de Navy, waar ze ook de leadzang ging doen in de militaire bluesband en daar voor zichzelf ontdekte dat haar echte roeping op het podium lag. Een opleidingscontract bij het grote Atlantic Records volgde, maar toen Ruthie vaststelde dat men haar beetje bij beetje tot popzangeres wilde kneden, hield ze het voor gezien en ze trok terug naar Texas, waar ze in en om Austin vanaf het begin van deze eeuw stilaan naam begon te maken. Haar eerste platen oogstten al dadelijk flink wat belangstelling en vandaag, nu ze aan haar zesde studio-cd toe is, behoort ze simpelweg tot het kransje der echte groten: Derek Trucks en Susan Tedeschi, The Allman Brothers, Bonnie Raitt… allemaal nodigden ze haar uit of speelden ze mee op haar platen.
    Ze heeft er een droevige tijd op zitten, met een echtscheiding en een gevecht om het hoederecht voor een dochter als voornaamste oorzaken, maar, sterk als ze is, is ze er bovenop gekomen en worden haar concerten weer de hallelujah-momenten, zoals ze die zelf omschrijft.
    De ingrediënten klinken bekend: wat blues, wat gospel, wat rock, wat folk… Ruthie kookt er haar eigen, bijzonder lekkere soepje mee: Ruthie Foster-muziek.
    Laat je verrassen en geniet, want dit komt vast en zeker in onze annalen: Ruthie Foster is namelijk TOP!

    last visit

    line-up

    • Ruthie Foster [vocals, guitar] Ι
    • Larry Fulcher [bass] Ι
    • Brannen Temple [drums] Ι
  • Walter Wolfman Washington & The Roadmasters

  • Walter Wolfman Washington & The Roadmasters official website

    zondag 15 juli 16u15 - 17u30 USA

    We schreven het al een paar pagina’s geleden: Walter is, samen met Albert Lee, de ouderdomsdeken van deze editie. Hij was twintig jaar geleden ook al eens bij ons en wat je al meteen kunt horen en zien, als je zijn jongste plaat beluistert: de tijd lijkt op Walter geen vat te hebben.
    Afkomstig uit het diepe zuiden van Louisiana, was Walter een beetje voorbestemd om van de muziek zijn broodwinning te maken: Ernie-K-Doe, van “Mother In Law”, was z’n neef, Guitar Slim en Lightnin’ Slim zijn ooms. Je kunt als jongere slechter omringd zijn en dat je dan al snel de kans krijgt om de hort op te gaan met iemand als Johnny Adams, hoeft niet echt te verbazen. Met Adams spelen in de nachtclubs van New Orleans, was voor Walter de ideale manier om zijn gitaarspel een eigen cachet te geven: hij leerde er Big Joe Turner en Duke Ellington kennen, maakte kennis met Allen Toussaint en werd op zijn negentiende gitarist in de band van Lee Dorsee, van “Ride Your Pony” en “Working in The Coal Mine”. Twee en een half jaar later was hij het, die de jonge Irma Thomas, van “It’s Raining” en “Time is on my Side”, haar eerste band hielp opzetten. Een nieuwe periode met Johnny Adams volgde en in de jaren ’80 vormde hij zijn eigen Roadmasters, waarmee hij nu al ruim dertig jaar lang samenspeelt en toert.
    Op die manier is Walter vandaag hét gezicht van de blues van Louisiana geworden: funk, gospel en soul druppelen er doorheen en je herkent meteen de herkomst van Walters muziek. Veel eigen werk, afgewisseld met covers van minder bekende stadsgenoten: dat is het menu voor wat nu komen gaat.
    Na twintig jaar is Walter eindelijk nog eens bij ons en hij is in supervorm: U begrijpt dat we hier erg, erg blij om zijn!

    last visit

    line-up

    • Walter Wolfman Washington [vocals, guitar] Ι
    • Tom Fitzpatrick [saxophone, vocals] Ι
    • Steve Detroy [keys] Ι
    • Jack Cruz [bass] Ι
    • Terry Scott [drums] Ι
  • The Lachy Doley Group

  • The Lachy Doley Group official website

    zondag 15 juli 14u45 - 15u45 AUS

    Wat we u nu mogen voorschotelen, komt regelrecht uit de delicatessenzaak van de blues; Lachy Doley, Australiër van geboorte, timmert met zijn trio aan de weg sinds een achttal jaar en overal waar hij komt, laat hij een onuitwisbare indruk na.
    De “Jimi Hendrix van het Hammondorgel”, zoals hij ook wel genoemd wordt, laat zich, zoals de echte Hendrix, omringen door bas en drums, maar bij hem is er geen gitaar op het podium te bespeuren. We kunnen u wel aanraden héél goed te kijken, uzelf af en toe in de arm te knijpen om zeker te zijn dat u niet droomt en voor uzelf uit te maken dat u écht geen gitaar ziet, al bent u er zeker van er eentje te horen. Dat is allemaal de schuld van de Hohner D6 Whammy Clavinet, een soort piano, waar je bovenaan een metalen arm ziet uitsteken, die Lachy met zijn linkerhand als een soort wah-wah pedaal gebruikt om er een klank mee te bereiken, waarachter elk van ons een scheurende elektrische gitaar zou vermoeden. Niet dus: de bluesrock van Lachy komt helemaal uit zijn toetsenbord en hij is bepaald indrukwekkend, zowel voor je ogen als voor je oren.
    Op Facebook en Youtube scoort de band miljoenen views, maar ook live zijn ze behoorlijk indrukwekkend. Lachy speelde en toerde al met artiesten als Powderfinger, Steve Vai, Jimmy Barnes en Joe Bonamassa en de band bracht vorig jaar zijn tweede trioplaat uit, die alom de sterren in geprezen werd door critici, ook ver buiten de eigen kring van Down Under.
    Een absolute sensatie, waarvoor vermoedelijk alleen het epitheton “overdonderend” van stal zal gehaald worden in de concertverslagen achteraf. En dat kan u gewoon zelf allemaal meemaken bij ons in Peer

    last visit

    line-up

    • Lachy Doley [vocals, hammond, whammy clavinet] Ι
    • Chris Pearson [bass] Ι
    • Jackie Barnes [drums] Ι
  • Albert Lee

  • Albert Lee official website

    zondag 15 juli 13u15 - 14u15 UK

    “De gitarist onder de gitaristen”, zo noemen collega’s deze man van vele oorlogen, die trouwens dit jaar de gedeelde ouderdomsdeken is onder onze artiesten. Hij werd op exact dezelfde dag geboren als Walter “Wolfman Washington” en wordt dus eind dit jaar 75, al is dat nauwelijks aan hem te zien en al helemaal niet aan hem te horen.
    Albert werd al op zijn zestiende voltijds muzikant en de eerste successen boekte hij als lid van de Thunderbirds van Chris Farlowe. Dat situeert hem in de soul en rhythm & blues à la Stax, maar Albert wilde liever country spelen en, via bands als Head, Hands & Feet, Country Fever en The Kingpins, werd hij, tegen het eind van de jaren ’60 een veelgevraagd sessiemuzikant en stonden de groten te trappelen om hem in hun live band op te nemen. Dat had heel veel te maken met de vingervlugheid van Albert, gekoppeld aan zijn zin voor melodie: je kon hem, toen al, moeiteloos inpassen in om het even welk repertoire, want hij kon toen al letterlijk alle stijlen aan.
    Midden de jaren ’70 verhuisde hij naar Los Angeles, deed er sessiewerk voor The Crickets en werd vanaf 1976 lid van de Hot Band van Emmylou Harris, waar hij andere groten als Rodney Crowell en Ricky Skaggs tegenkwam. Vanaf 1978 werd Eric Clapton de nieuwe werkgever, al was hij in die tijd ook de man achter het reünie-concert van The Everly Brothers, voor wie hij gedurende meer dan twintig jaar werkte. Earl Scruggs inviteerde hem voor de “Earl Scruggs and Friends”-plaat en hij maakte ook zijn opwachting op het “Concert for George”-gebeuren in 2002.
    De Awards volgden elkaar op: vijf jaar tereke werd hij tot Beste Countrygitarist verkozen en, wat hem wellicht nog het meest bijzonder maakt, is zijn vermogen om zijn Telecaster de klank van een pedal steelguitar te laten spelen.
    Ook Bill Wyman huurde Albert in voor zijn Rhythm Kings en hij is lid van het selecte gezelschap dat door het leven gaat als “Biffbaby’s All Stars” waarin hij Eddie Van Halen, Steve Morse en Steve Lukather tot zijn maats mag rekenen.
    Je kunt Albert horen op zijn eigen zestien platen, maar ook op meer dan 150 albums van andere, gaande van Dolly Parton, Eric Clapton, Marcel Dadi, Dave Edmunds, Bert Jansch, Nanci Griffith, Carlene Carter, Joe Cocker, Rosanne Cash, John Prine tot The Refreshments, Arlen Roth, Shakin’ Stevens en Jackson Browne en je kunt nauwelijks een gitaarverzamel-cd bedenken, waar Albert niét op staat.
    Emmylou Harris zei ooit in een interview dat ze later heel trots zou zijn, als ze kon vertellen dat ze ritmegitaar speelde in de band van Albert Lee. Tja… wat kunnen we daar in hemelsnaam aan toevoegen? Dit wordt een heel bijzonder uurtje, dat we wellicht achteraf, als onze monden niet langer openstaan van verbazing, allemaal als “veel te kort” zullen omschrijven!

    last visit

    line-up

    • Albert Lee [vocals, guitar] Ι
    • Ross Spurdle [keys] Ι
    • Ben Golding [bass] Ι
    • Ollie Sears [drums] Ι
  • Guy Verlinde & The Mighty Gators

  • Guy Verlinde & The Mighty Gators official website

    zondag 15 juli 12u00 - 12u45 BE

    Voor de derde keer al, siert deze man met vele bluesgezichten ons podium. Het moet dus wel zijn, dat we hem nogal geweldig vinden en daar zijn goeie redenen voor: telkens weer is een optreden van Gentse Guy een waar feest en we kunnen ons geen betere wake up-call voor ons zondagse publiek voorstellen dan deze hardwerkende Vlaming Negen platen in evenveel jaar, minstens vijf gedaantes, maar altijd weer die ene, grote gemene deler: de blues. De vettige, rockende, stomende slide variant ervan, die garant staat voor een fijn ontwaken.
    U zal zichzelf nauwelijks herkennen na de welgekomen middagdouche. Op tijd opstaan is wel de boodschap!

    last visit

    line-up

    • Guy Verlinde [slide guitar, harp, lead vocals] Ι
    • Stijn Bervoets [guitar] Ι
    • Benoit Maddens [drums, backing vocals] Ι
    • Karl Zosel [bass, backing vocals ] Ι
  • Kenny Neal

  • Kenny Neal official website

    zaterdag 14 juli 22u00 - 23u30 USA

    Als afsluiter van onze zaterdag, kunnen we u met véél trots nog een blueslegende aanbieden: Kenny Neal werd onlangs zestig, maar draait al bijna vijftig jaar mee in het bluescircuit: eerst in de band van papa Raful Neal, later onder eigen naam en met zijn broers Fred en Darnell in The Band of Brothers. Ze zijn met velen, de tweede generatie Neal’s: zo zitten ze met z’n vijven in de huidige versie van de broertjesband en was Noel jarenlang bassist bij James Cotton.
    De meesterlijke gitarist en harmonicaspeler uit Baton Rouge is een van de ware kenners van de blues uit zijn regio, maar hij blijft niet in de traditie steken: als je opgroeit in een gezin van muzikanten en als daarbij Buddy Guy en Slim Harpo vrienden van je vader zijn, dan word je groot met de Blues. Veel muzikanten blijven dan kopiëren wat ze kennen, maar dat doet Kenny dus niet. Hij speelde op z’n 17de al bas bij Buddy Guy, kreeg op z’n derde al zijn eerste harmonica van Slim Harpo en toerde haast onophoudelijk tot hij in 1987 zijn eerste plaat onder eigen naam opnam. Die werd opgemerkt door de mensen van Alligator Records, waar Kenny later vier CD’s opnam, die de directe aanleiding waren voor zijn eerste passage bij ons, alweer 22 jaar geleden.
    Mensen die er toen of drie jaar later bij waren, herinneren zich vast de mix van zompige Louisiana-blues met Chicago- en Memphis Soul, waarin zijn scheurende of huilende gitaar knap vermengd wordt met stomende harmonica en een zangstem, die je aan een twintig jaar oudere man doet denken. Maar wel allemaal “The Blues”.
    Hij ging er even geleden een jaartje tussenuit, maar sinds een achttal maanden is hij back in full force. De recensies van over de oceaan liegen er niet om: Kenny Neal is tegenwoordig in superconditie. Begrijp u waarom we staan te blinken? We sluiten af in stijl, zeker weten!

    last visit

    line-up

    • Kenny Neal [guitar, vocals] Ι
    • Frederick Neal [keys] Ι
    • Darnell Neal [bass] Ι
    • Bryan Morris [drums] Ι
    • Leroy Toussaint [saxophone] Ι
  • Van Morrison

  • Van Morrison official website

    zaterdag 14 juli 20u00 - 21u30 EIR

    Wellicht zal hij het zelf niet graag lezen, maar wij vinden Van The Man een schoolvoorbeeld van “waardig ouder worden”: in zijn lopende 72ste levensjaar slaagt hij erin om in zes maanden tijd drie volwaardige cd’s uit te brengen, die ook nog eens alle drie erg goed zijn.
    Als u dan weet dat Sir Van Morrison zijn eerste stapjes in de lokale muziekscene van Belfast al zette in de late jaren ’50 van vorige eeuw, dan kun je al gauw berekenen dat hij over anderhalf jaar aan zijn achtste decennium als muzikant begint. Dat vinden we nogal indrukwekkend, ook al omdat die lange carrière gepaard gaat met een discografie, die de vijftig platen makkelijk overschrijdt en waarin je samenwerkingen terugvindt met een hele waaier van artiesten: van folk met The Chieftains tot skiffle met Chris Barber en Lonnie Donegan, rock ’n roll met Linda Gail Lewis en, meest recent jazz- en blues standards met Joey DeFrancesco.
    Sir Van is een genre op zich, maar bleef al die tijd wel innig vasthouden aan de muziek, die ook ons drijft: de blues. Dat was al zo, toen hij de stem was van Them, dat bleef zo ten tijde van de serie meesterwerken die hij in de jaren ’60 en ’70 uit de mouw schudde – “Astral Weeks”, “Moondance”, His Band and the Street Choir”, “Tupelo Honey”… allemaal hadden ze die bluesy ondertoon. Samenwerkingen met de allergrootsten waren er ook: in de late jaren ’60, wasVan te horen samen met Cuby & The Blizzards en later volgden duetten met Cliff Richards en B.B. King en samenwerkingen met Tom Jones en The Band. Als je zo’n palmares bijeengespeeld hebt, dan speel je wereldwijd in de Premier League.
    Dat Sir Van vandaag voor de derde maal bij ons is, is dan ook geen toeval: de eerste keer was dat net nadat “Enlightenment” uitkwam, in 1991. Nadien wachtte hij 19 jaar om terug te komen, toen was dat na “Keep it Simple” en nu is hij er, sterker dan ooit, na nog eens acht jaar, terug bij. Daar kunnen we alleen maar blij om zijn, want het laat vermoeden dat we nu maar vier of vijf jaar zullen moeten wachten op een volgende passage. Kunt u een ware belevenis aan, zo ergens aan het begin van een zaterdagavond, die tegelijk de Franse nationale feestdag is? Zet u dan alvast schrap, want de man van Belfast kan bepaald overdonderen!

    last visit

    line-up

    • Van Morrison [vocals, guitar] Ι
    • David Keary [guitar] Ι
    • Paul Moran [keys, trumpet] Ι
    • Paul Moore [bass] Ι
    • Teena Lyle [percussion, vibraphone] Ι
    • Mez Clough [drums] Ι
    • Dana Masters [backing vocals] Ι
  • Little Steven & The Disciples Of Soul

  • Little Steven & The Disciples Of Soul official website

    zaterdag 14 juli 18u00 - 19u30 USA

    Ofwel bent u van de jongere generatie en kent u hem als Silvio Dante uit The Sopranos of Frank Tagliano uit “Lilyhammer, ofwel bent u wat minder jong en kent u hem als de rechterhand van Bruce Springsteen, als songschrijver voor Gary U.S. Bonds, Brian Setzer of Nancy Sinatra, ofwel herinnert u zich de “Artists United Against Apartheid” en hun giga-hit Sun City” uit 1985…maar kennen doet u hem, zeker weten.
    Steven Van Zandt, ultra-aimabele mens en activist in hart en nieren, producer met Bruce van “The River” en “Born in the U.S.A”, muzikant op “No Nukes”, op “Vietnam Veterans of America” en “Conspiracy of Hope” van Amnesty International… Hij is een trouwe vriend van Peter Gabriel en Nelson Mandela en was de voorbije veertig jaar betrokken bij alles wat naar politiek activisme zweemde. Daarnaast stampte hij met zijn “Underground Garage” een ongezien soort alternatieve radio uit de grond en richtte en passant ook nog eens een eigen platenlabel op.
    Maar voor alles is Steven een ongelooflijk knappe muzikant, die als geen ander de klank van de hedendaagse rock, rhythm and Blues en soul vertegenwoordigt. Zijn “Soulfire”-cd van vorig jaar en de daaropvolgende clubtournee, die hem ook langs de Lage Landen bracht, oogstte wereldwijd lof van critici én van publiek. Die tour was de directe aanleiding voor ons, om de kleine man met het grote hart en de droogste humor uit de hele muziekwereld, naar ons podium te halen. Tegelijk fietsen we ook hier weer een gaatje in ons palmares dicht, want – eerlijk is eerlijk – Steven had hier al veel vroeger moeten staan. U begrijpt na zijn optreden vast wel waarom we dit zo durven te beweren…
    Hou ogen en oren open en geniet van de ultieme Voice of America, de echte Patriot, de stem van meer dan één generatie rock ’n roll!

    last visit

    line-up

    • Stevie Van Zandt [guitar, vocals] Ι
    • Marc Ribler [guitar, slide guitar] Ι
    • JaQuita May [background vocals] Ι
    • Sara Devine [background vocals] Ι
    • Tania Jones [background vocals] Ι
    • Andy Burton [B3 organ, accordion, synths] Ι
    • Lowell “Banana” Levinger [piano, mandolin] Ι
    • Jack Daley [bass] Ι
    • Rich Mercurio [drums] Ι
    • Eddie Manion [horn director, baritone sax] Ι
    • Stan Harrison [tenor sax, flute, oboe] Ι
    • Clark Gayton [trombone] Ι
    • Ravi Best [trumpet] Ι
    • Ron Tooley [trumpet] Ι
    • Anthony Almonte [percussion] Ι
  • Layla Zoe

  • Layla Zoe official website

    zaterdag 14 juli 16u15 - 17u30 CAN

    Misschien, heel misschien is deze Canadese dame een beetje minder bekend bij een aantal van onze bezoekers. Nochtans woont en werkt deze moderne versie van Janis Joplin al geruime tijd bij onze Oosterburen en maakte ze ooit een live plaat in de Spirit of ’66, één van de instituten in ons concertwezen.
    Layla zong al heel vroeg en dat ze de blues zou induiken, werd ook duidelijk zodra haar stem zich gevormd had en heel erg op die van Janis bleek te gelijken: op haar veertiende in de band van haar vader en sindsdien met een resem bands, die steevast haar naam droegen en waar zij het zingende gezicht van was. Niet zo lang geleden was ze één derde van wat toen de Blues Caravan heette en naast Layla, uit Ina Forsman en Tasha Taylor bestond.
    Layla schrijft zowat alles wat ze zingt zelf en ze is zelfs thuis in poëzie: over gevoelens schrijven is zowat haar tweede huid geworden en dat helpt je als blueszangeres natuurlijk wel vooruit.
    Vandaag heeft ze een vol dozijn cd’s op haar actief staan en komt ze ons bewijzen dat ze niet alleen de kleine clubs aankan, maar dat de Awards die ze in eigen Canada aaneen rijgt, volkomen verdiend zijn.
    Een lust voor oor én oog, voorwaar, al blijft die hemelse stem toch datgene waar we het meest naar uitkijken.

    last visit

    line-up

    • Layla Zoe [vocals] Ι
    • Jan Laacks [guitar] Ι
    • Gregor Sonnenberg [bass ] Ι
    • Hardy Fischötter [drums] Ι
  • Band of Friends

  • Band of Friends official website

    zaterdag 14 juli 14u45 - 15u45 UK

    Rory Gallagher… wat roept die naam bij velen onder ons, jong en veel minder jong, toch goeie herinneringen op. Voor nogal wat mensen van hier, was hij de brug naar de blues en dat hij in zijn beste jaren populair was over heel Europa, Japan en de States was geen toeval: Rory was een heerlijke muzikant, die traditie en moderniteit wist te verzoenen. Daar-naast was hij ook een fijn mens, die overal waar hij kwam vrienden maakte.
    Dat zijn muziek, ook bijna een kwart eeuw na zijn veel te vroege dood, nog altijd gecoverd wordt, is dan ook geen toeval: Rory liet een heuse erfenis na en er zijn tot op vandaag verschillende bands actief, die uitsluitend met zijn songs werken. Wij hebben er vandaag eentje bij ons, die uitsluitend bestaat uit mensen, die ooit deel uitmaakten van Rory’s live bands en wat we van hen mogen verwachten is niet zozeer een hommage aan de muzikant, als wel een feestje rondom zijn muziek.
    Nostalgie? Jazeker, maar dan wel van de verantwoorde soort: dit is het dichtst wat je vandaag nog bij Rory kunt komen!

    last visit

    line-up

    • Marcel Scherpenzeel [guitar] Ι
    • Gerry McAvoy [bass] Ι
    • Ted McKenna [drums] Ι
  • Mudvibe

  • Mudvibe

    zaterdag 14 juli 13u15 - 14u15 BE

    Terwijl u sliep werden – exclusief voor Blues Peer – snode plannen gesmeed. Het resultaat heet MUDVIBE. Een one time only-band bestaande uit oude bekenden van het Antwerpse bluescircuit. De missie? Zet een groep op de planken die elegantie én smerigheid samen brengt en het publiek meeneemt op een eigenwijze trip doorheen het rootsy landschap.En ja, de mannen kennen mekaar behoorlijk goed: vier van de vijf leden wonen immers al jaren “op den Dam” – zone 2060. Vroeger een wijk met een ruige reputatie en nu door stadsontwikkeling een heuse “classy” buurt.
    Misschien zeggen de namen “Last Call” of “The Electric Kings” u toch iets meer dan een Antwerpse postcode. In dat geval: verwacht geen “remake”. We schrijven immers 2018 en herkauwen is tijdverlies. Ieder bandlid heeft ondertussen een hoop muzikale watertjes doorzwommen en net die smeltkroes van invloeden moet garant staan voor een pakkende, avontuurlijke set. Verwacht dus vooral veel speelplezier, (soms donkere) vibes en – jawel – een behoorlijk smerig “muddy” randje.

    last visit

    line-up

    • Big Dave [vocals, harmonica] Ι
    • Henk Vandersypt [vocals, harmonica, guitar] Ι
    • Luc Alexander [guitar] Ι
    • RC Stock [bass] Ι
    • Steve Wouters [drums] Ι
  • The Ragtime Rumours

  • The Ragtime Rumours official website

    zaterdag 14 juli 12u00 - 12u45 BE

    Wij hebben hier iets met Nederlandse bluesbands, dat weet u onderhand wel en om dit viertal konden we onmogelijk heen. Niet dat we dat ook maar een seconde geprobeerd hebben: we wisten al heel snel nadat we de EP “Ain’t Nobody” gehoord hadden, dat we deze originele club erbij wilden hebben.
    Dat ze in het laatste anderhalf jaar zowat elke Blues Challenge wonnen, waar ze aan deelnamen, was ook niet van aard om onze interesse te doen afnemen: onze contacten in Noorwegen en Italië wezen ons op de live kracht van het kwartet en toen we zelf een keer gingen kijken, wisten we ’t al na nauwelijks tien minuten: ooit zullen ze aan ’t eind van onze affiche staan, maar nu moéten we deze mensen absoluut aan ons publiek voorstellen. Wij hebben namelijk de reputatie nogal kort op de bal te spelen en dus zijn we wàt blij, dat ze, tussen Ljubljana, Spanje en de Azoren in, vandaag bij ons staan.
    Als u straks Niki van der Schuren haar solo op dwarsfluit hoort in “Faker”, dan bent u vast evenzeer als wij, volledig uitverkocht Mix Django met John Lee Hooker en Tom Waits en u komt in de buurt.
    Wat kijken we hier zelf naar uit!

    last visit

    line-up

    • Tom Janssens [lead vocals, banjo, guitar] Ι
    • Thimo Gijezen [guitar, piano, double bass, vocals] Ι
    • Niki v.d. Schuren [double bass, saxophone, flute, vocals] Ι
    • Sjaak Korsten [drums, washboard, kazoo, vocals] Ι
  • Boogie Boy & His Woogies

  • Boogie Boy & His Woogies official website

    vrijdag 13 juli 23u30 - 1u00 BE

    De man, die al veertig jaar lang de allergrootsten uit de blues, jazz en rock naar onze contreien haalt sluit de openingsdag af. Hij at kreeft met Santana, dronk in Antwerpen pinten met John Lee Hooker, reed hopeloos verloren, toen hij Robert Plant en Jimmy Page een lift wilde geven. Bob Marley in Vorst? Hij zorgde ervoor. James Brown noemt hem “brother” en Ray Charles vindt in hem de perfecte blanke versie van zijn zwarte zelf.
    Dat hij ooit, in navolging van zijn zoon, op dit podium zou staan, was geen kwestie van “of”, maar “wanneer”. Paul Ambach -want zo heet hij voor de burgerlijke stand- hoeft ook slechts met de vingers te knippen en de allerbeste begeleiders staan te trappelen om met hem mee het podium op te mogen en dat zal u dadelijk geweten hebben. De jongen van zeventig heeft de terechte reputatie pas met spelen te stoppen, als heel het publiek volkomen loos is gegaan. “Boogie Boy’s the name, music is the game”, da’s zijn leuze en je moet het meegemaakt hebben om de juiste woorden te kunnen vinden om het na te vertellen.

    last visit

    line-up

    • Boogie Boy [vocals, piano] Ι
    • N8N (Nathan Ambach) [vocals] Ι
    • Chris Bruder [guitar] Ι
    • Lorijn von Piekartz [guitar] Ι
    • Carlo van Belleghem [bass] Ι
    • Lode Jansen [trumpet] Ι
    • Mitya Jansen [tenor sax] Ι
    • Uri Kahati [trombone] Ι
    • Dirk van der Linden [hammond organ] Ι
    • Jamal Thomas [drums] Ι
  • Cosmo’s Foger-T

  • Cosmo’s Foger-T official website

    vrijdag 13 juli 21u45 - 23u00 BE

    De echte CCR-voorman was dit jaar niet beschikbaar, maar zijn zompige alter ego’s van bij ons zijn er wel. Deels ex-Scabs, deels ex-Hidden Trails, weet dit trio je ongetwijfeld mee te nemen naar de swamps van Louisiana: de gitaren rock–en en scheuren, de drums betoveren en bezweren en de zang is uit grofkorrelig schuurpapier opgetrokken.
    Ze laten het ruigere live werk van CCR klinken, alsof 1970 pas eergisteren afgelopen was. Feestje op komst en meezingen gegarandeerd!

    last visit

    line-up

    • Frankie Saenen [vocals, drums] Ι
    • Jo Neyskens [vocals, guitar] Ι
    • Geert Schurmans [Bass] Ι
  • Blues Angels

  • Blues Angels official website

    vrijdag 13 juli 20u15 - 21u15 BE-NL

    De ene poot van Blues Angels heette, toen wij voor het eerst als Bluesfestival naar buiten traden in 1985, nog The Crew en zij waren er toen al bij en waren er in 1987 terug. Hoe vaak het Hammondorgel van de band hier bespeeld werd door de groten uit de blueswereld, valt bij benadering niet te schatten.
    Zoals ze vandaag bij ons zijn, waren ze hier in 2001 nog eens, al was de roepnaam toen ook “About Queens of The Blues” en het is best mogelijk dat u een paar van de dames ook herkent onder hun schuilnamen Billie & Bloomfish, terwijl de gitarist er in 2016 onder eigen naam bij was.
    We hebben hier dus te maken met door de wol geverfde muzikanten uit de beide Lage Landen. Ze zijn meer dan een beetje bezeten van blues en soul, maar voegen er wat extra wereldkleuren aan toe, zodat je je echt in de Deep South van de USA waant!

    last visit

    line-up

    • Pascale Michiels [vocals, percussion] Ι
    • Kathleen vandenhoudt [vocals, percussion] Ι
    • An de Bruijn [vocals, percussion] Ι
    • Jan de Bruijn [vocals, guitar] Ι
    • Pieter van Bogaert [hammond, piano, bass, percussion] Ι
  • Tensfield

  • Tensfield official website

    vrijdag 13 juli 19u00 - 19u45 BE

    Jawel, het is vrijdag de dertiende, maar dat betekent niet dat we er niet voor gezorgd hebben dat u op meer dan verantwoorde wijze onze 34ste editie mee kan aftrappen. We hebben daarvoor namelijk een band aangezocht, waarvan u vandaag voor het laatst zal kunnen zeggen dat ie een beetje onbekend is. De vier jongens van Tensfield hebben hun wortels in de omgeving van Leuven, maar muzikaal lijken ze uit de Mississippi-delta afkomstig te zijn.
    Energieke blues, vermengd met snuifjes jazz en toefjes funk: dat zijn de hoofdingrediënten van de schotel die zij serveren. Ze wonnen de Blues Challenge van 2016 net niet, alhoewel ze voor veel toeschouwers dé verrassing van de avond waren. Ondertussen zijn we dik anderhalf jaar en talloze concerten verder en vonden we dat het tijd werd voor het echt grote werk!

    last visit

    line-up

    • Raffe Claes [vocals, guitar] Ι
    • Geert Zonderman [bass] Ι
    • Koen Geudens [keys] Ι
    • Jurgen Moelans [Jurgen Moelans ] Ι