nieuws

15|06 Affiche compleet!

Met de toevoeging van Paul Carrack (UK) is de affiche van Blues Peer 2016 compleet. Hij werkte onder meer met Sting, Phil collins, The Eagles, Elvi...
lees meer

Klik op de bandnamen voor meer info.

  • Brian Setzer’s Rockabilly Riot

  • Brian Setzer’s Rockabilly Riot official website

    zondag 17 juli 21u45 - 23u15 USA

    De afsluiter van de feestelijkheden was vijf jaar geleden al eens bij ons te gast en we kunnen ons nog levendig de stofwolken herinneren, die toen in en rond onze tent veroorzaakt werden door ons dansend publiek. Ook toen sloot Brain Setzer het festival af en in de straten rond ons terrein werd er nog lang van “Runaway Boys” en “Rock This Town” gezongen. De mensen waren blij, na dat concert en dat was voor ons de reden om de man met de mooiste Gretsch-gitaren aller tijden opnieuw uit te nodigen.

    Hem voorstellen hoeft wellicht niet echt, maar voor de jongere bezoekers zetten we toch een paar dingen op een rij. We schreven 1979, toen Brian, samen met bassist Lee Rocker en drummer Slim Jim Phantom The Stray Cats oprichtte. Twee jaar later was er hun eerste LP, in een productie van Dave Edmunds en die plaat sloeg in als een bom. De wedergeboorte van de rockabilly was een feit en een hele generatie jonge mensen bekeerde zich tot de leren jekker en de vetkuif.

    We spoelen snel vooruit tot 1994: Brian, die al heel lang een boontje had voor de swing en de daarbij horende koperblazers, loopt toevallig op een feestje een aantal muzikanten met dezelfde voorliefde tegen het lijf en de oprichting van The Brian Setzer Orchestra was een feit. Er kwamen al gauw twee cd’s van, die niet echt veel deden, maar die, achteraf bekeken, wel het startschot gaven voor de revival van de swing. Toen in 1998 hun song “Jump, Jive & Wail” opgepikt werd voor de commercial van een jeansmerk, kwam ook het grote succes en kwam er een echte swing-rage.

    Nog even verder spoelen, naar 2002: Brian heeft, tussen het vele toeren door, een beetje vrije tijd en gooit zich op zijn derde passie: Kerstmuziekjes. Daar komt een cd van, en later zullen er nog meer volgen, allemaal met heel groot succes, ook al doordat Brian elk jaar opnieuw een Kersttournee doorheen de States doet en op die manier de fakkel brandend houdt.

    Tussendoor schrijft hij links en rechts wat songs voor filmsoundtracks, speelt hij de rol van Eddie Cochran in de film “La Bamba”, doet hij een reünietoer met The Stray Cats en verkoopt hij zowat 14 miljoen platen.

    Brian Setzer is dus een bezig baasje, dat getuige de vele live albums- bijzonder veel en graag optreedt en op die manier drie genres nieuw leven heeft ingeblazen. Hoeveel muzikanten kunnen zoiets zeggen?

    Dat hij daarvoor beloond werd met drie Grammy’s en een gepersonaliseerde rol in The Simpsons, is dan ook erg begrijpelijk, net als het feit dat hij diegene was, die de toelatingsspeech mocht geven, toen de grote Chet Atkins benoemd werd tot lid van de Rock ’n’ Roll Hall of Fame. In het museum van die Hall of Fame staat Brian’s gitaar naast de trompet van Dizzy Gillespie en de sax van John Coltrane. Wordt het formaat van Brian Setzer u zo’n beetje duidelijk? Deze man is heel, héél groot in Muziekland. En toch zo gewoon gebleven, dat hij samen met ons deze editie komt uitzwaaien… Laat het dansen een aanvang nemen!

    Exclusief optreden in België!

    last visit

    line-up

    • Brian Setzer [vocals, guitar] Ι
    • Kevin Mc Kendree [piano] Ι
    • Mark Winchester [double bass] Ι
    • Noah Levy [drums] Ι
  • Buddy Guy

  • Buddy Guy official website

    zondag 17 juli 19u45 - 21u15 USA

    Als je één goede reden zou moeten opgeven om dit jaar naar ons festival te komen, dan is dat ongetwijfeld de aanwezigheid – voor de vierde keer al – van Buddy Guy. Sinds B.B. King vorig jaar overleed, is hij de laatste overblijver van de rij zwarte bluesgrootheden, waarvan ook Muddy Waters en Howlin’ Wolf deel uitmaakten.

    Tachtig wordt hij, een goeie week nadat hij bij ons komt, maar dat is nauwelijks aan hem te zien. Plaat na plaat levert hij steeds beter werk af, hij rijgt de Grammy’s aan elkaar -hij heeft er al 7 op de schoorsteen staan-, hij kreeg er ook eentje voor zijn hele loopbaan, die intussen al zestig jaar duurt en hij werd, meer dan welke andere muzikant ook, al 34 (!!!) keer tot beste bluesgitarist verkozen. Voor de petite historie kunnen we er nog aan toevoegen dat Buddy in het bovenste kwart staat van de Rolling Stone-lijst van beste gitaristen aller tijden.
    Velen zullen zich zijn memorabel optreden in het Witte Huis in 2012 herinneren, waarbij hij President Obama ertoe kon overhalen het refrein van “Sweet Home Chicago” mee te zingen. Chicago is de stad waarmee we Buddy associëren en toch is hij afkomstig uit Louisiana, waar hij in 1936 geboren werd. Zijn vader was katoenplukker en Buddy bracht zijn hele jeugd door op de katoenplantage en dat is, zoals we allemaal weten, de gedroomde omgeving om heel doorgedreven de blues te gaan zingen.

    Op zijn negentiende trok Buddy dan naar Chicago, dat toen al de hoofdstad van de Blues geworden was en hij speelde op een nauwelijks te bevatten aantal opnames in de Chess studio’s. Het is daar, dat hij zijn typische stijl ontwikkelde, die voor veel grote gitaristen van vandaag -en we hebben het dan zowel over Eric Clapton als over John Mayer, Jeff Beck of Jimmy Page- de leidraad was om zelf te gaan spelen en te blijven groeien.
    Je kunt dus rustig stellen dat Buddy Guy de Blues mee overeind heeft gehouden en dat doet hij nog altijd: zijn CD’s komen steevast op n° 1 de Billboard Top-100 binnen en grote namen staan aan te schuiven om mee te mogen zingen of spelen, telkens als bekend wordt dat Buddy aan een nieuwe plaat aan het werken is. Op de jongste CD zijn dat onder andere Kim Wilson, Joss Stone, Van Morrison en Billy Gibbons. De plaat heet niet toevallig “Born To Play Guitar”…

    We zijn hier in Peer gewoon apetrots dat we, minder dan een week voor hij met Jeff Beck doorheen de States gaat toeren, de “Last Man Standing” van de Blues bij ons hebben. Wij vinden dat we trots mogen en moeten zijn, maar we hebben daar een goede reden voor: we doen dat namelijk voor U!

    Exclusief optreden in België!

    last visit

    line-up

    • Buddy Guy [ vocals, guitar] Ι
    • Ric Hall [guitar] Ι
    • Marty Sammon [keys] Ι
    • Orlando Wright [bass] Ι
    • Tim Austin [drums] Ι
  • Taj Mahal

  • Taj Mahal official website

    zondag 17 juli 18u00 - 19u15 USA

    We mogen alweer een prettig weerzien vieren: Taj Mahal was hier in 1997 ook al en eigenlijk hadden we hem al veel vroeger moeten terugvragen, maar Henry St. Claire Fredericks Jr., zoals hij volgens de burgerlijke stand heet, is een bezige meneer. Hij begon al muziek te maken op de universiteit en speelde al heel jong in The Elektras en The Rising Sons (met Ry Cooder en Jesse Lee Kincaid).

    Zijn eerste plaat onder eigen naam dateert alweer van 1967 (!!) en van toen tot nu is hij gewoon ononderbroken bezig geweest met het creëren van een heel eigen interpretatie van de blues, waarbij invloeden vanuit alle hoeken van onze aardbol terug te vinden zijn. Erg veel verbazing hoeft dat niet te wekken, want Taj Mahal is van zichzelf al een mengelmoes: hij heeft West-Indisch en Afrikaans bloed door de aderen stromen, groeide op in een zeer multiculturele omgeving in Springfield, Massachusetts en kwam via zijn vader, die een erg bekende jazzcomponist en -arrangeur was, al heel jong in contact met muzikanten van over zowat heel de wereld. Het verhaal gaat, dat er bij hem thuis niet minder dan vijf verschillende talen en dialecten gesproken werden dus keek eigenlijk niemand in het wereldje er van op, toen Taj op zoek ging naar allerhande muziekvormen en -stijlen uit Afrika, uit de Caraïben, uit Hawaï en tutti quanti om die allemaal in zijn countryblues te verwerken.

    Die jarenlange zoektocht maakt hem en zijn muziek tot wat ze vandaag zijn. Taj speelt zijn eigen folkmuziek, hij is een genre op zichzelf geworden en wordt met de regelmaat van een klok door alles en iedereen van enige betekenis om medewerking gevraagd. De voorbije jaren was hij te horen en te zien in samenwerkingen met -en we beperken onze opsomming – Eric Clapton, Vusi Mahlasela, Sheryl Crow, Dave Alvin, Wynton Marsalis, Keb’ Mo en de man die straks, na hem op ons podium zal staan, Buddy Guy. Om maar te zeggen dat Taj Mahal een Hele Grote Meneer is in de blues van vandaag en van de voorbije vijftig jaar. Hij was recent nog in de buurt voor enkele zaalconcerten en wie daar getuige van was, die is wellicht ook vandaag hier, want een concert van Taj en zijn twee vaste begeleiders, is niks minder dan een bad in een zeer weldadige muziekrivier.

    last visit

    line-up

    • Taj Mahal [vocals , guitar] Ι
    • Eddie Rich [bass Kester ] Ι
    • Smith [drums] Ι
  • Walter Trout

  • Walter Trout official website

    zondag 17 juli 16u15 - 17u30 USA

    In het verleden hadden we rond dit tijdstip op zondag wel eens een gospelgroep op ons programma staan. Bij dergelijke gelegenheden werd wel eens “Praise The Lord” of iets van die strekking gezongen en dat vonden we telkens prima: ook voor blusliefhebbers is er een Dag des Heren. Dit jaar doen we echter nog beter: we zijn getuigen van een echte wedergeboorte.

    Toen Walter Trout 21 jaar geleden voor het eerst bij ons te gast was, konden we niet vermoeden dat hij in de tussentijd tot een volgende passage letterlijk de dood in de ogen zou kijken. Zeer zwaar leverfalen en een daarop volgende transplantatie hielden deze meestergitarist jarenlang van de podia weg en dus zijn we dubbelblij dat hij er dit jaar toch opnieuw bij is. En hoe! Hij is niet alleen terug, hij is zelfs beter dan ooit, zoals we konden vaststellen bij beluistering van zijn recente liveplaat, die vorig jaar werd opgenomen in de Amsterdamse Carré.

    De man, die we lang geleden leerden kennen, toen hij op weg ging met wat overbleef van Canned Heat en wat later, toen hij vijf jaar lang één van de Bluesbreakers van John Mayall werd, is in de loop van de dertig voorbije jaren uitgegroeid tot een fantastische gitarist, die vandaag het podium opstapt zonder een setlist aangemaakt te hebben. Zulke mensen noemen we “meesters” in hun vak.

    Walter Trout heeft heel hard geleefd en heeft bijna het leven gelaten, maar de muzikant, die hij altijd al was, is sterker dan ooit teruggekomen. Op die nieuwe plaat draagt één van de tracks de titel “I’m Back” en dat zegt het allemaal: Walter Trout is terug en nog zo geen klein beetje! We kunnen met z’n allen opnieuw genieten van zijn geweldige techniek, maar vooral van zijn enorme muzikaliteit en zijn herwonnen levenslust!

    Exclusief optreden in België!

    last visit

    line-up

    • Walter Trout [ vocals, guitar] Ι
    • Sammy Avila [hammond ] Ι
    • Johnny Griparic [bass] Ι
    • Michael Leasure [drums] Ι
  • JP Soars & The Red Hots

  • JP Soars & The Red Hots official website

    zondag 17 juli 14u45 - 15u45 USA

    Als we deze meneer moeten voorstellen, krabben we ons even in de dunner wordende haren. J.P. Soars heeft immers vele gezichten: hij begon als gitarist in verschillende metalbands, vond gaandeweg zijn plekje in de blues, maar is net zo goed thuis in de latin jazz als in de gypsy swing. Hij speelt net zo goed Django Reinhardt als Wes Montgomery en u moet maar eens heel goed opletten als hij zijn tweesnarige sigaar box-gitaar bovenhaalt: dan merkt u meteen waarom hij de Albert King-prijs voor beste gitarist won op de International Blues Challenge van 2009, waar hij met de band trouwens ook op het bovenste trapje van het podium mocht staan…

    Dat zijn band “The Red Hots” heet, is niet eens een verrassing: het is gewoon een poging om in drie woorden te omschrijven hoezeer dit gezelschap een publiek kan oppoken. Kijk, als een grootmeester als Jimmy Thackery -zijn Nighthawks waren toch lange tijd het beste bluesorkest van de States-beslist om met jou een liveplaat op te nemen, dan draag je een geweldige “goedgekeurd”-stempel mee. En wie zouden wij in hemelsnaam zijn om Jimmy Thackery tegen te spreken? Voorwerk op komst, dus. En decibels allicht, maar vooral: heel, héél intense blusmuziekjes!

    last visit

    line-up

    • JP Soars [vocals, guitar] Ι
    • Steve Laudicina [guitar ] Ι
    • Charles Gasper [bass] Ι
    • Chris Peet [drums] Ι
  • Mojo Man

  • Mojo Man official website

    zondag 17 juli 13u15 - 14u15 NL

    Toen in het najaar van 2015 zowat de hele Lagelandenpers compleet van haar sokken geblazen werd door het titelloze debuut van deze Nederlandse band, hadden wij ons huiswerk al gemaakt en wisten wij al dat we U hier en nu dit “Music Monster” zouden presenteren. Hun baseline luidt “Balls and Horns” en zo is het maar net: drapeer een saus, gemaakt van de helft Black Crowes en de helft Blues Brothers over de vetste Rolling Stones heen en je komt in de buurt van de klank en de energie, die van Mojoman uitgaan. Stuk voor stuk zijn de bandleden uitstekende muzikanten en ze hebben een zanger vooraan staan, die werkelijk een unieke stem heeft en waarvoor je je met plezier uitslooft als begeleider.

    U kent ons recept: eerst laten we U op zondag heerlijk wakker worden en daarna openen wij de party: het is tijd om alle stramheid uit de ledematen te dansen en daartoe is de cocktail van blues, bluesrock, soul en funk van deze negenmansformatie het ideale middel. U kan er niet omheen: wij zorgen gewoon heel goed voor ons publiek…En oh, wat hopen we dat ze straks “Searchin’ Man” spelen.

    last visit

    line-up

    • Marcel Duprix [vocals, guitar] Ι
    • Theo van Niel jr. [guitar ] Ι
    • John Aponno [bass ] Ι
    • Robert Bogaart [trumpet, flügelhorn ] Ι
    • Marco Muusz [trumpet ] Ι
    • Reinier Zervaas [tenor saxophone ] Ι
    • Robert van der Laarse [tenor/alt saxophone ] Ι
    • Henk Brüggemann [baritone sax ] Ι
    • Rick van der Vlist [drums ] Ι
  • Meena Cryle & The Chris Fillmore Band

  • Meena Cryle & The Chris Fillmore Band official website

    zondag 17 juli 12u00 - 12u45 AT

    Openen op zondag doen we steevast met mensen waar we veel potentie in zien en daar maken we dit jaar alweer geen uitzondering op. Het zal u misschien verbazen, maar ook Oostenrijkers zingen en spelen de Blues. Meena Cryle en Chris Fillmore en zijn band trekken al bijna twintig jaar samen op en ze hebben duidelijk hun draai gevonden: hij is de energieke bandleider, die zijn muzikanten zodanig stuurt, dat ze alle ruimte creëren voor haar gitaar en haar stem.

    Dat leidde al tot een runner-up positie op de European Blues Challenge in 2011, tot een finaleplaats in de International Blues Challenge van 2013 en tot een nominatie voor de AMADEUS, de Oostenrijkse Music Awards. Tournees doorheen Amerika en heel Europa volgden en die maakten de band tot de geoliede machine, die hij vandaag is. Zangeressen als Meena kom je maar zelden tegen en als je dan leest dat de jongste drie platen respectievelijk “Try Me”, “Feel Me” en “Tell Me” heten, dan weten wij algauw wat gedaan. Onder het motto: “give the people wat they need” presenteren we u dan ook met veel plezier deze dame met een stem als een Alpenhoorn!

    last visit

    line-up

    • Meena Cryle [vocals, guitar] Ι
    • Chris Fillmore [vocals, guitar ] Ι
    • Roland Guggenbichler [hammond, keys ] Ι
    • Joris Hendrik Naß [bass ] Ι
    • Bernhard Egger [drums] Ι
  • Joe Bonamassa

  • Joe Bonamassa official website

    zaterdag 16 juli 21u45 - 23u15 USA

    Zeven jaar is het alweer geleden dat Joe bij ons te gast was. Wie er toen bij was, herinnert zich allicht het verpletterende concert van toen nog levendig. Voor wie de man voor het eerst komt bekijken: het begon allemaal, toen Joe als twaalfjarige het voorprogramma deed van wijlen B.B. King. We schreven toen 1989 en vandaag, 27 jaar later, heeft hij zich een terechte reputatie bijeengespeeld. Hij wordt algemeen en wereldwijd beschouwd als een van de beste gitaristen van zijn generatie.

    Die faam dankt hij aan onnoemelijk veel optreden -ruim 150 shows per jaar- en aan vijftien cd’s, waarvan er minstens enkele de platenkast van elke rechtgeaarde liefhebber van de hedendaagse blues sieren. Wij blijven Joe het liefste live horen, zoals op die indrukwekkende “Tour de Force” viervoudige CD, live in Londen opgenomen. Zoiets doet je natuurlijk meteen denken aan Eric Clapton en laat dat nu net een van de helden zijn, aan wie Joe met zijn huidig programma eer wil bewijzen. De andere twee lichtende voorbeelden, die in de spots geplaatst worden, zijn ook niet van de minsten: Jeff Beck en Jimmy Page. Een eerbetoon aan de groten van de Britse blues, door de troonopvolger uit Amerika…wat kan het leven van een festivalprogrammator toch mooi zijn…!

    Wij delen dit wàt graag met u, omdat we erg blij zijn met het respect dat uit het hele opzet blijkt: ware het niet van die drie Heren Yardbirds, en van hun latere solocarrières, dan was er misschien vandaag helemaal geen sprake meer geweest van het genre “blues” en hadden mensen als Joe Bonamassa nooit een kans gekregen.

    Dat respect verdient ons aller waardering en dat de show van Joe een exclusiviteit is voor ons land, is mooi meegenomen. Er is, naar onze mening, geen betere manier mogelijk om deze festivaldag af te sluiten…

    Exclusief optreden in België!

    last visit

    line-up

    • Joe Bonamassa [vocals, guitar] Ι
    • Reese Wynans [keys ] Ι
    • Lee Thornburg [trumpet ] Ι
    • Paulie Cerra [saxophone ] Ι
    • Michael Rhodes [bass ] Ι
    • Anton Fig [drums] Ι
  • Larry Graham & Graham Central Station

  • Larry Graham & Graham Central Station official website

    zaterdag 16 juli 19u45 - 21u15 USA

    Men zegt van katten wel eens dat ze negen levens hebben. Als dat klopt, dan is Larry Graham goed op weg om de muzikale kattenstatus te bereiken. Hij was immers, bijna vijftig jaar geleden, de zanger en bassist van Sly & The Family Stone en dat befaamde baslijntje op “Dance To The Music” was van zijn hand. Later was gaf hij zijn naam aan Graham Central Station, waarmee hij vandaag bij ons is, hij had een fraaie solocarrière, speelde geregeld met wijlen Prince mee. Die zat van de weeromstuit aan de knoppen voor “GCS 2000” en speelde en zong ook mee op een aantal nummers van “Raise Up” De man wordt er dit jaar zeventig, maar dat is hem noch aan te zien, noch te horen: ook vandaag nog demonstreert hij hoe soul, funk en pop genadeloos kunnen samengaan en toont hij de youngsters hoe dansbaarheid niet ten koste van melodie en subtiliteit hoeft te gaan.
    Larry Graham vond simpelweg het moderne basspelen uit en zonder hem zouden Flea, Stanley Clarke en Bootsy Collins vast anders geklonken hebben dan we vandaag gewoon zijn.

    Wat de band vandaag brengt, is gepokt en gemazeld in de funk, maar krijgt daar nog een fikse laag soul overheen gedrapeerd, zonder echter de melodie uit het oog te verliezen. Kijk, wij zijn het aan onze reputatie verplicht een grootheid als Larry Graham op onze affiche te zetten, maar u mag er vanop aan, dat we daar niet de minste moeite mee hebben. Larry staat al decennia lang voor “muziek van het hart”, letterlijk en figuurlijk. De kans om hem te boeken, konden we echt niet laten schieten en we zijn er nogal zeker van dat u het achteraf volmondig met ons eens zal zijn.

    last visit

    line-up

    • Larry Graham [vocals, bass] Ι
    • Wilton Rabb [vocals, guitar] Ι
    • Jimi Mc Kinney [vocals, keys] Ι
    • Dave Council [vocals, keys] Ι
    • Ashling Cole [vocals, percussions ] Ι
    • Les Cleveland [drums] Ι
  • Paul Carrack

  • Paul Carrack official website

    zaterdag 16 juli 18u00 - 19u15 UK

    “How Long”, klonk het bij Ace, “Tempted” bij Squeeze, “The Living Years” bij Mike & The Mechanics…en telkens weer zat daar eigenlijk dezelfde man achter. Paul Carrack, veelgevraagd sideman maar vooral songschrijver-par-excellence, die nu al ruim drie decennia lang de ene na de andere top song uit zijn pen weet te knijpen. Hij werkte met Sting, Phil Collins, The Eagles, Elvis Costello, Roger Waters -op “Radio K.A.O.S.”, Diana Ross, Rod Stewart, Frankie Miller, Roxy Music, The Smiths -op hun gelijknamige LP-, The Undertones, Madness, John Hiatt, Nick Lowe & his Cowboy Outfit, The Pretenders -op “Learning To Crawl”, Michael McDonald, Tom Jones, BB King -op “Deuces Wild”, Van Morrison, Simply Red, Ringo Starr en Eric Clapton.

    Geef toe, dat zijn best wel namen waar je mee buiten kunt komen, maar vooral: Carrack is een geweldige songwriter en een muzikant, die elk genre en elke trend moeiteloos weet te overstijgen. U wil eigenlijk niet eens weten in welke songs hij allemaal de hand had. Wat U wel wil weten, is dat Paul sinds 1970 in de muziekwereld actief is en dat hij, wat slechts weinig mensen kunnen zeggen, de gave heeft om een simpel idee in een wereldhit om te zetten.

    Heel lang geleden, in 1981, verving hij Jools Holland als toetsenist bij Squeeze, even later was er Noise To Go, met Nick Lowe, later omgevormd tot “Nick Lowe & his Cowboy Outfit”, de backingband op de wereldplaat “Riding With The King” van John Hiatt.

    Nog wat later werd Paul, afwisselend met Paul Young, de leadzanger bij Mike & The Mechanics, de band waarmee Mike Rutherford na Genesis de hort opging en ook Pink Floyd’s Roger Waters deed een beroep op Paul’s talent, voor wereldtournees en voor zijn begeleidingsband The Bleeding Hearts en vooral voor die onvergetelijke “The Wall, live in Berlin”-show

    Ondanks al dat buitenhuiswerk, bouwde Paul ook aan een solocarrière die hem, op vandaag noch min, noch meer achttien soloplaten opleverde, waarvan “Soul Shadows” de jongste is en die titel herbergt de echte achtergrond van de man die u vandaag aan het werk kan zien. Paul Carrack bespeelde zowat alle registers van de hedendaagse populaire muziek, maar in wezen is hij een blanke soulman. die de kunst beheerst om songs te schrijven in de traditie van de oude meesters. Op die jongste plaat staat één cover, en dat is er, niet toevallig een van de grote Bobby Bland: “Share Your Love With Me”.

    U weet het misschien nog niet, maar wij wel: een concert van Paul Carrack is vandaag een soulband: de man heeft de stem, de songs en de band om U en ons een uur lang te laten verwijlen in een decennium, dat we alleen kennen uit de verhalen van onze papa’s. Hedendaagse, blanke soul dus…tja…ons moet u niet verder overtuigen…

    last visit

    line-up

    • Paul Carrack [ vocals, guitar, keys] Ι
    • Jeremy Meek [bass ] Ι
    • Steve Beighton [keyboard, wind instruments] Ι
    • Andy Staves [guitar] Ι
    • Dino Duke [drums] Ι
    • Jack Carrack [drums] Ι
  • Lucinda Williams

  • Lucinda Williams official website

    zaterdag 16 juli 16u15 - 17u30 USA

    We staan er hier in Peer om bekend, dat we niet meteen hokjesfans zijn: muren zijn er; om er overheen te kijken en grenzen, daar doen we niet aan mee.

    Vorig jaar hadden we hier Emmylou Harris staan en dus was er geen enkele reden om nu niet resoluut voor Lucinda Williams te gaan.
    Deze dichtersdochter is een Instituut “sui generis” geworden in de bijna veertig jaar dat ze aan haar muzikale weg timmert: ze begon rechttoe, rechtaan met “klassieke” folk en blues, evolueerde dan richting country en werd op vandaag de songsmid, die de country een nieuwe richting liet inslaan. Grammy-awards zijn haar niet vreemd en met “Car Wheels On a Gravel Road” was ze onder meer verantwoordelijk voor één van de mijlpalen uit de hedendaagse country.

    Haar Southern grawl is legendarisch, net als haar vermogen om zich te omringen met de absolute top onder de podium- en studiomuzikanten, haar verregaande kritische instelling tegenover haar eigen werk, haar streven naar perfectie en dus ook haar eerder lage productie. Lucinda durft een plaat al eens drie keer opnieuw op te nemen, vooraleer ze tevreden is over het resultaat, zodat de teller van eigen platen vandaag op niet meer dan een bakkersdozijn in 37 jaar. Het mag duidelijk zijn, dat Lucinda kwaliteit belangrijker vindt dan kwantiteit en dat is nu precies waar het ons in Peer om te doen is.

    U begrijpt dus vast, dat wij best wel wat staan te glimmen van trots. Bent u toe aan een weldadig bad in Southern Comfort? Dit is uw kans…

    last visit

    line-up

    • Lucinda Williams [vocals, guitar] Ι
    • Stuart Mathis [vocals, guitar] Ι
    • David Sutton [bass ] Ι
    • Butch Norton [drums] Ι
  • Robben Ford

  • Robben Ford official website

    zaterdag 16 juli USA

    In de categorie “driemaal is scheepsrecht”, bieden we u graag Robben Ford aan. Hij staat hier inderdaad voor de derde keer en dat komt niet zomaar uit de lucht vallen: er is namelijk zopas een nieuwe CD van hem uit, waarover de pers letterlijk unaniem de superlatievenlade opentrok.

    Helemaal toevallig is dat niet: Robben draait al zijn zesde decennium op rij mee aan de absolute wereldtop, eerst met z’n broers in de Charles Ford Band en later vooral onder eigen naam, maar ook met The Yellowjackets, Charlie Musselwhite en Jimmy Witherspoon. Zijn gitaarspel werd al ingehuurd door Joni Mitchell, Bob Dylan, Bonnie Raitt, George Harrison en Miles Davis, om maar die namen te citeren. De discografie van Ford leest gewoon als een “Who’s Who?” in de wereld van jazz, rock, blues en folk van de voorbije vijftig jaar.

    Als al die mensen je willen, dan betekent dat allicht, dat je iets kunt en dat is, in het geval van Robben Ford, nog zacht uitgedrukt: hij is namelijk, noch min noch meer, een van de meest invloedrijke gitaristen van zijn tijd. Zijn handelsmerk: een loepzuivere toon, virtuositeit die niet in notenneukerij vervalt, jazzinvloed, die netjes in de blues ingepast wordt en, voor de livekant van de zaak wil iedereen graag toeren met Robben. Wie hier destijds, bij de vorige twee passages van deze Grote Meneer, al op de wei was, zal ook nu weer weinig aandrang voelen om weg te vluchten. Immers: de man komt niet zo vaak langs in onze contreien en als hij dat wel doet, dan moet hij op ons podium staan. Hij wordt eind dit jaar 65, maar in deze wereld is hij eigenlijk een jongeling, en alles laat uitschijnen dat hij nooit oud zal worden.

    En zaterdagnamiddag “in style”…geef toe, dat is toch wat u nodig heeft?

    Exclusief optreden in België!

    last visit

    line-up

    • Robben Ford [vocals, guitar] Ι
    • TBA [hammond ] Ι
    • Brian Allen [bass ] Ι
    • Wes Little [drums] Ι
  • OTOMACHINE

  • OTOMACHINE official website

    zaterdag 16 juli 13u15 - 14u15 BE

    Op wat nu volgt, zijn we bijzonder trots. OTOMACHINE mag dan misschien niet de meest gebruikte bandnaam uit onze eigen scene zijn, de optelsom van talenten, die deze vijftienmansformatie omvat, is op zich al indrukwekkend maar wat meer is: de som is groter dan het geheel van de delen.
    Ze laten zich inspireren door de soul en vooral de funk van James Brown en Isaac Hayes en hebben zich blijkbaar tot doel gesteld elk publiek, waar ze voor spelen, te begeleiden tot op de rand van het delirium. Dat vinden wij een nobele taak, al heb je daar bijzonder veel klasse en talent voor nodig, maar ook speelsheid in de precisie, plezier in de dynamiek en vooral timing, gekoppeld aan ontegensprekelijk meesterschap.

    Thermometers gaan harden tijde tegemoet, zo denken wij maar anderzijds: we zijn nooit te beroerd om mee te bouwen aan uw feestje! Doe er uw voordeel mee

    last visit

    line-up

    • Frank Deruytter [vocals, soxophone ] Ι
    • Frank Vaganée [alto saxophone ] Ι
    • Dieter Limbourg [ alto saxophone ] Ι
    • Filip Demeyer [tenor saxophone] Ι
    • Johan Vandendriessche [baritone saxophone ] Ι
    • Carlo Mertens [trombone] Ι
    • Lode Mertens [trombone ] Ι
    • Serge Plume [trumpet] Ι
    • Nico Schepers [trumpet ] Ι
    • Carlo Nardozza [trumpet] Ι
    • Erik Rademakers [bass ] Ι
    • Bert Gielen [keys] Ι
    • Didier Deruytter [keys ] Ι
    • Rory De Kievit [guitar] Ι
    • Jordi Geuens [drums] Ι
  • Eric Slim Zahl & the South West Swingers

  • Eric Slim Zahl & the South West Swingers official website

    zaterdag 16 juli 12u00 - 12u45 NOR

    Dit is wat er kan gebeuren als je met een delegatie van dit festival in Italië gaat kijken naar de finale van de European Blues Challenge: dan kun je botsen op een stelletje Noorse kerels met netjes gestreken broeken, bretellen en de dassen netjes geknoopt. Dat is fijn om naar te kijken, maar het volstaat niet om een plaatsje op ons podium te verdienen. Een swingende, stomende set, gaande van authentieke swing blues tot rock ’n’ roll en rockabilly, aangedreven door een blazerssectie, die je aanzet tot ” van verbazing met wijdopen mond staan hoofdschudden”, een orgel dat behoorlijk goor klinkt en een ritmesectie, die de set in razende vaart voortstuwt kan dat dus wel.

    O ja, Eric en zijn kompanen wonnen die European Blues Challenge en later schopten ze het op ongeziene wijze ook tot halvefinalist op de Wereldbeker in Memphis.

    Grote namen als Kim Wilson, Kid Ramos en Paul Lamb staken hun lof niet onder stoelen of banken. Het moet zijn dat de oren van onze delegatie nog naar behoren werkten, daar in Siena.

    We openen vandaag dus in heel grote stijl en de dansschoenen, keurig gepoetst en blinkend in de zon, zullen van pas komen!

    line-up

    • Eric 'Slim' Zahl [vocals, guitar ] Ι
    • Øystein 'Boogieman' Undem [hammond, piano] Ι
    • Roald Brekke [bass ] Ι
    • Atle Helland Strøm [vocals, drums] Ι
  • Bonita & The Blues Shacks

  • Bonita & The Blues Shacks official website

    vrijdag 15 juli 23u15 - 0u45 D

    Tien jaar geleden alweer zetten een stel tot dan toe onbekende Duitse Jonge Honden op zondagmiddag deze tent zo’n beetje in vuur en vlam. B.B. and the Blues Shacks heetten ze toen. Vandaag zijn de broers Arlt er opnieuw bij, de één -Andreas- met zijn haast ongeëvenaard vermogen om allerhande blusstijlen uit zijn gitaar te knijpen, de ander -Michael- die zijn mondharmonica kan laten huilen en schreeuwen tot in de donkerste uithoeken van de soul en de blues.

    Bonita -voluit heet ze Bonita Niessen- oogt niet alleen erg fraai, ze heeft daarenboven een stel stembanden meegekregen, waarmee ze heel wendbaar kan omspringen: van croonende jazz tot smekende soul, van helende gospel tot krachtige blues, ze kan het allemaal. Haar wieg stond in Zuid-Afrika, haar lot liet haar in Duitsland belanden als au pair, maar het bloed kruipt altijd waar het niet gaan kan en dus zong Bonita ook in haar nieuwe Heimat. Voorprogramma’s voor Eurhythmics, Kool & The Gang en The Beach Boys, een single met Bootsy Collins, toprollen in allerhande musicals…het staat allemaal op haar palmares, naast enkele heel fijne CD’s. Om maar te zeggen: als u op zoek mocht zijn naar een Zangeres met heel grote Z, dan kan u haar op vrijdag bij ons aan het werk zien. Wie wil er nu niet door zo’n stem naar de slaapstee begeleid worden?

    last visit

    line-up

    • Bonita Niessen [vocals] Ι
    • Michael Arlt [vocals, harmonica ] Ι
    • Andreas Arlt [guitar ] Ι
    • Fabian Fritz [hammond, piano ] Ι
    • Henning Hauerken [bass ] Ι
    • Andre Werkmeister [drums] Ι
  • Jan de Bruijn Band

  • Jan de Bruijn Band official website

    vrijdag 15 juli 21u45 - 22u45 NL - BE

    Heel lang geleden, toen we dit Festival van “Peerse Fieste” omdoopten tot BRBF, in 1985 dus, hadden we op zaterdagmiddag als tweede band “The Crew” staan. Twee jaar later waren ze hier terug en vandaag, dertig edities later, staan gitarist/songwriter Jan de Bruijn en Hammondman-par-excellence Pieter Van Bogaert hier nogmaals. En terecht. Ze hebben net een nieuwe CD uit, waarop ze laten horen waartoe doorgewinterdheid, gekoppeld aan tomeloze inzet en mateloos talent kunnen leiden. Het orgel van Pieter is hier al ontelbare malen van dienst geweest, maar vandaag mag hij het nog eens zelf bespelen. Wij verheugen er ons al op, want de cocktail van blues, funk en vooral voor soul, die de band tot zijn handelsmerk verheven heeft, is redelijk onweerstaanbaar. Dat kan ook bezwaarlijk anders, als de samenstelling van de band bekijkt: vele jaren ervaring bijeengebracht met slechts één doel voor ogen: muziek spelen “from the heart”. We zijn er nogal gerust in…

    last visit

    line-up

    • Jan de Bruijn [vocals, guitar ] Ι
    • Pieter van Bogaert [hammond, piano ] Ι
    • Luc Janssens [guitar ] Ι
    • Bart Buls [bass ] Ι
    • Sam Vloemans [trumpet, percussions ] Ι
    • Henri Ylen [saxophone, percussions] Ι
    • Pieter Doms [drums] Ι
  • Boogie Beasts

  • Boogie Beasts official website

    vrijdag 15 juli 20u15 - 21u15 BE

    Al klinkt de bandnaam niet al te bekend in de oren, de vier heren van de Boogie Beasts hebben hun sporen al ruim verdiend in het blueswereldje. Deze “Belgischer-dan-Belgische-band” bestaat uit twee Limburgers en Twee Luikenaars, waarvan eentje een Vlaamse en de ander een Italiaanse familienaam draagt. Dàt, Dames en Heren, is nu eens echt België: we hebben een taalgrens, maar springen er dartel overheen, we vinden elkaar heus wel, als we daartoe gedreven worden door iets belangrijks als de muziek en vooral: we slagen erin een heel smakelijke stoofpot te creëren op basis van oorspronkelijk heel verschillend lijkende ingrediënten. Het Limburgse deel van de band was vroeger actief in Dizzy Dimples en High Five Jive en stond dus al eerder op dit podium in 1998 en 2002, de vurige Luikenaars kan je kennen van bij Stinky Lou & the Goon Mat. Ooit was er ook nog Voodoo Boogie en dat deel van de naam houden ze met recht en reden aan. Bij de buren uit Ospel speelden ze ooit de tent plat en bij ons doen ze dat vast ook, met hun junkspirit en hun boogiedrive.

    last visit

    line-up

    • Jan Jaspers [vocals, guitar ] Ι
    • Mathias Dalle [vocals, guitar ] Ι
    • Fabian Bennardo [harmonica ] Ι
    • Gert Servaes [drums] Ι
  • Suncourt Ramblers

  • Suncourt Ramblers official website

    vrijdag 15 juli 19u00 - 19u45 BE

    Als u ons een beetje kent, dan weet u dat wij nooit te beroerd geweest zijn om de feestelijkheden te laten openen door bands “uit eigen gouw”?

    Suncourt Ramblers is zo’n band: allemaal Limburgers van bij ons, maar met de voeten stevig in de Amerikaanse folk en vooral de bluegrass gedrenkt. Met z’n zevenen zijn ze en, naast de liefde voor die genres, delen ze ook de wil en de drang om hun instrumenten tot in de puntjes te beheersen of ze desnoods zelf (om) te bouwen. Verwacht een flinke dosis banjo, mandoline, staande bas, viool en vooral akoestische gitaren en vooral veel muziekjes, zelfgeschreven of zorgvuldig gekozen covers van Steve Earle tot Bob Dylan, waarop je de stramheid van de autorit uit je ledematen kan dansen. Eén van de zangers heet “Vanderfeesten”. Dat kan geen toeval zijn…

    last visit

    line-up

    • Jos Maesen [vocals, dobro ] Ι
    • Hans Wolters [vocals, banjo] Ι
    • David Bammens [vocals, mandoline ] Ι
    • Bert Peyffers [double bass ] Ι
    • Jos Vandael [vocals, accordion ] Ι
    • Eric Vanderfeesten [vocals, guitar] Ι
30th anniversary